Haar wortels gaan terug tot het mytische verleden van de grote zeevaarders die zich zo'n 3 000 jaar geleden op de eilanden kwamen vestigen. Haar faam wordt van generatie op generatie overgedragen door het heilige woord. Wie is toch die mysterieuze dame? Onze Polynesische cultuur. Eeuwenlang werd ze mondeling overgeleverd, soms werd ze door iedereen vergeten en net nu men vreesde dat ze voorgoed was verdwenen, maakt ze weer opgang.

Het is in deze duizenden jaren oude traditie dat hedendaagse zangers de inspiratie vinden voor hun schitterende volkse of gewijde hymnes, waarvan de echo's zich vermengen met het onophoudelijke gefluister van de oceaan ... Het is op deze cultuur dat de dansers en danseressen zich verlaten voor hun schitterende choreografieën ... Het is van dit verleden dat de liefhebbers van de va'a leren hoe ze de gracieuze prauwen van hun voorvaderen kunnen nabouwen en door lagunes en over de oceaan kunnen sturen!

Ook het slagwerk dat percussionisten uit de grote pahu toveren en de prachtige to'ere, de kunst van de mooie, complexe tatoeages, vinden hun oorsprong in deze traditie. Net zoals de kunst van de fijnbewerkte houtsculpturen, afstammelingen van de grote stenen tiki's die nog steeds de wacht houden tussen de lavastenen van de aloude 'marae' in de verborgen valleien.

Op onze genereuze eilanden zijn talent en natuurlijke rijkdom onlosmakelijk met elkaar verbonden en worden ambachten verheven tot ... kunst.

Tatoeages en dans

Het is in de 18de eeuw dat de Europese zeevaarders voor het eerst melding begonnen te maken van de tatoeages waarmee de inwoners van Tahiti hun lichamen versierden. Hoewel tatoeëren in die tijd door missionarissen werd verboden, weet de kunst - drager van de culturele identiteit van de Maohi's - in het geheim toch te overleven. Daar waar in het Westen uiteenlopende kleuren worden gebruikt, geven de Polynesische tatoëerders de voorkeur aan zwart. De tatoeages hebben geometrische en vaak symbolische motieven die verwijzen naar de rijke fauna en flora op de eilanden, en ze worden door zowel mannen als vrouwen gedragen als lichaamsversiering. Daar waar tatoeages bij ons vaak als iets intiems en privé worden beschouwd, worden ze in Polynesië dus gezet om ook echt door iedereen gezien te worden.

Sinds enkele jaren is er op Tahiti een nieuwe generatie uiterst getalenteerde jonge tatoëerders uit de schaduw van hun voorgangers getreden. Steeds meer toeristen doen een beroep op hun diensten, en zo dragen ze bij tot de verspreiding van de Polynesische tatoëagekunst in het buitenland.

Net zoals de tatoeage was de Tahitiaanse dans, die door de missionarissen als te erotisch werd beschouwd, gedwongen een clandestien bestaan te leiden tot het begin van de 20ste eeuw. De "tamure" is een parendans die in dancings wordt opgevoerd, terwijl de "ori Tahiti" een groepsdans is met afwisselend trage en snelle bewegingen op het ritme van drums, begeleid door liederen, gitaren en ukeleles. De Tahitiaanse dansen vallen op door hun kracht en charme, hun symbolische bewegingen en hun prachtige aankleding (kostuums, bloemenkronen). Het zijn geen spektakels die enkel voor toeristen worden opgevoerd, maar eerder een volkse traditie waarmee de Polynesiërs uiting geven aan hun sociale verbondenheid en die een hoogtepunt kent met de Heiva i Tahiti (julifeesten) waar verschillende dansgroepen het tegen elkaar opnemen. Voor de beste gezelschappen vormen deze feesten ook de aanzet tot hun verovering van de internationale podia.